Triest.

Mijn lieve dappere vriendin is zondag ingeslapen, zoals zij dat wilde.
Een ondraaglijk lijden, het was vreselijk moeilijk om dit te moeten meemaken van haar. Nu heeft ze rust, verlost uit haar lijden en merkt ze nergens meer iets van. Ik ben trots op haar, zo stoer en dapper was ze tot aan het einde toe.
Vriendinnen al meer dan 40 jaar. Onze jeugd hebben voornamelijk samen doorgebracht op de gravel van de tennisbanen. Van districts, club, conditie en team trainingen, districtsjeugdkampioenschappen, competitie, tournooien, trainingskampen op Papendal, Nederlandse kampioenschappen en Internationale uitwisselingen. Heel veel gebridged, samen met onze toenmalige partners met veel restaurant bezoek met altijd Tia Maria toe. Daarnaast samen racefietsen, gehockeyd en gegolfd. Zij was mijn getuige op mijn huwelijk.
Ook in mindere tijden waren we samen. Beide zonder partner, ik gescheiden en zij vrijgezel. De betere tijden met heftige verliefdheden met onze huidige partners. Wat hebben we een pret samen gehad. Daarna beide getrouwd en weer happy en nog wat kinderen barend. Heel af en toe een weekendje met z'n tweeën er tussen uit. Altijd weer ouderwets gezellig en vertrouwd. Onze telefoongesprekken niet erg regelmatig, maar wel lang, net als of we elkaar gisteren nog hadden gesproken. We hebben enorm veel plezier gehad samen, lief en leed gedeeld. Dat zal ik nooit vergeten en zal haar erg missen. We hadden nog zoveel plannen samen.
Morgen ga ik weer naar Nederland om vrijdag haar begrafenis bij te wonen.

Een ongeluk zit in een klein hoekje.

Vorige week maandag is voor de 2 de keer in ons dorp sneeuw gevallen.
Ik als sneeuw liefhebber geniet er met volle teugen van, net zoals mijn hondjes die van gekkigheid rond rollen en "Springer a like" energieker rondspringen.
Heel vervelend ben ik uitgegleden op een stuk ijs voor onze deur. In eerste instantie dacht ik dat het wel mee viel qua pijnlijke knie en pols. Echter in de loop van de dag werd mijn knie steeds pijnlijker. Pas de volgende morgen naar mijn huisarts gegaan omdat ik niet meer zonder pijn kon lopen. Huisarts gaf meteen weer heftige Franse medicatie. 2 x 100 mg Diclofenac, pijnstiller en ontstekingsremmer en 6 tot 8 x 500 mg Paracetamol met 6 tot 8 x 30 mg codeine als pijnstillers. Codeine echter wordt in het lichaam omgezet in morfine. Zoveel heb ik daar niet van genomen als nuchtere Nederlander. Dan zou ik heel de dag slapend op de bank hebben doorgebracht en volkomen verdoofd zijn geweest.
'S middags moest ik een röntgen foto en een echo laten maken. Geen zichtbare breuken en scheuren waren te zien. Wel verkalkingen bij het spaakbeen, bij de pees- aanhechting wat duidt op een oude ontsteking. Via de echo was te zien dat er een ontsteking is in de buurt van de buitenste knie band, die ook verstuikt is. De Franstalige diagnose was al volgt: Integrite osseuse, gonarthrose gauche moderee, multiples calcifications au niveau de l'insertion distale du biceps femural sur la tete de la fibula, aspect echographique compatible avec une entorse du plan ligamentaire collateral externe, pas d'epanchement intra-artericulaire associé.
Met rust en eventueel ontstekingsremmers te genezen ? Of meteen maar een kunstknie regelen ?
In Frankrijk ga je niet altijd naar een ziekenhuis voor een röntgen foto maar naar een zelfstandig gevestigde röntgenoloog. Meteen betalen, foto's en verslag neem je zelf mee naar je arts als er iets aan de hand is. Het zelfde geldt voor laboratorium onderzoek. Zo kun je ook zonder verwijzing van een huisarts meteen naar een specialist.
De rust heb ik genomen voor zover dat mogelijk was en in mijn karakter zit. Op krukken gelopen, been omhoog met af en toe ijs erop. Gerhard liet de honden zoveel mogelijk uit, verder was de tuin hun uitlaat domein.

Heiko heeft een muskusrat vermoord !

De beste wensen voor 2010 in goede gezondheid !

Mijn beide dochters in de leer in mijn atelier.


Gezellig druk waren de afgelopen weken. Jetske op bezoek en Lennart een vriend van
Jurren. Helaas was het weer uitermate slecht. Veel regen en hoge temperaturen, daardoor ook slechte sneeuw op de pistes. Weinig kunnen skiën.
Oud en Nieuw was gezellig, de kinderen waren met elkaar weer veel bordspellen aan het doen.
Ook dit jaar weer oliebollen en appelbeignets gebakken met verse gist. Olie-bollen mixen kennen ze hier niet. Dit jaar waren ze een stuk beter gelukt, niet zoals vorig jaar sompige vette meelballen.
Afgelopen zaterdag konden we eindelijk skiën in Chamrousse. Er was verse sneeuw gevallen en het weerbericht zag er goed uit voor die dag. Halverwege de rit er naar toe werd de weg steeds besneeuwder. Bijna elke auto deed zijn sneeuwkettingen om. Uiteindelijk hebben wij dat ook maar gedaan ondanks het feit dat we winterbanden hebben.
Toen we na een lange en langzame rit eindelijk bovenkwamen op 1750 meter, scheen de zon, beneden, boven Grenoble was de lucht pikzwart. Er waren goede en vrij makkelijk pistes, echter het was steenkoud met temperaturen van min 11 tot op de top min 30.
De beide jongens, Jurren en Lennart waren op een snowboard. Lennart blijkt een zeer snelle & goede leerling te zijn. Wij de dames, Jetske, Noor en ik op onze gewone vertrouwde skies. Skiën is net als zwemmen en fietsen, iets wat je nooit verleerd. Zeker met de tegenwoordige skies gaat het skiën super makkelijk. Wat een verschil met 30 jaar geleden op Alpine skies van bijna 2 meter lang.
Aan het einde van de dag naar beneden gereden wederom met sneeuwkettingen. Toen de weg weer goed begaanbaar was, de kettingen laten afhalen door Jetske. Dit ging vrij lastig omdat ze vast gevroren waren. Toch handig zo'n handige dochter.
Dat het verwijderen van sneeuwkettingen niet altijd zonder gevaar gaan, bleek uit het feit dat er 2 mensen in het gras zaten. Wat bleek nu, zij waren beide uitgestapt om hun sneeuwkettingen te verwijderen, vervolgens gleed hun (leeg dus) auto het ravijn in ! Hoe ze dat in vredesnaam voor elkaar hebben gekregen, geen handrem erop ?, komt mij vreemd voor, eigenlijk ongelofelijk stom !
Wij arriveerden gelukkig heelhuids zonder schade thuis, weliswaar na weer veel oponthoud en files. De Vercors is toch veel sneller en makkelijker te bereiken voor ons. Daar ligt nu sinds maandag genoeg sneeuw.
De volgende dag zijn onze gasten vertrokken. Ik heb vervolgens het huis "ont-Kerst", ben het dan altijd helemaal beu met al die Kerst kitch-troep. Puinruimen en andere achterstallige zaken gedaan, eigenlijk tot vandaag daarmee bezig geweest. Nu heb ik weer tijd om een beetje bij te komen. Inmiddels is het bij ons in het dorp ook besneeuwd en dus winters.

Kerst 2009 "en petite famille"

Hierbij wat foto's van onze Kerst.

Ramses.

Dit filmpje van Ramses Shaffy wilde ik al een tijdje op mijn weblog zetten.
Ramses is er niet meer. Zijn liedjes zijn door zijn geweldige stem bijzonder mooi.

Terug van weg geweest !

Het is al een tijdje geleden dat ik iets schreef op mijn weblog.
De laatste weken voor de vakantie waren druk met schoolactiviteiten, diners en een wijnproeverij. Kregen de kinderen op school een eenmalige ( in NL doen ze 2 ??) Mexicaanse griep vaccinatie, waarvan ze de volgende dag echt niet lekker waren.
Vorige week donderdag ben ik alleen vertrokken naar Nederland om mijn ouders, Jetske, Adriaan en mijn lieve vriendin Attie te bezoeken. Mijn bezoek aan Nederland leek meer op een wintersport vakantie. Wat een sneeuw, dat had ik in geen jaren meer meegemaakt. Bij Jetske was het heel gezellig. Het appartement wat ze nu sinds kort bewoond samen met Stephan is super mooi en zeer smaakvol ingericht. Het studentikoze leventje lijkt voorbij te zijn. Nu genieten ze heel burgelijk van hun eerste Kerstboom samen.
Vrijdag richting Groningen gegaan. Het was door de sneeuw een chaos in het verkeer. Sneeuwruimen doen ze niet in Nederland, leek het wel. Vanaf het station moest ik mijn koffer op wieltjes door een dikke laag sneeuw baggeren. Omdat er geen bussen reden moest ik een taxi nemen naar mijn ouders. Goed en gezellig was het bij mijn ouders en Lotje.
Vrijdag ben ik bij mijn vriendin Attie op bezoek geweest. Dat was emotioneel natuurlijk maar toch ook weer als vanouds gezellig. Zij woont in een geweldig mooi huis tussen Haren en Zuidlaren. Een paar weken geleden was zij te zien in het t.v.programma "nu we er toch zijn " ( bij uitzending gemist nu nog te zien). Daar kun je zien hoe gastvrij, spontaan en gezellig ze is. De opnames zijn al een tijd terug opgenomen. Inmiddels is haar prognose heel slecht. Ze is heel dapper en sterk, ik heb bewondering voor haar doorzettingsvermogen.
Zondag wilde ik naar Middelburg gaan om Adriaan te bezoeken. Echter kwam ik niet verder dan Utrecht door de heftige sneeuwval. Na 8 uur onderweg en wachten, slechte communicatie van de NS, besloot ik maar om bij Jetske onderdak te zoeken. Heel gezellig natuurlijk, maar ik was behoorlijk teleurgesteld en gefrustreerd dat ik niet in Middelburg bij Adriaan kon zijn. Adriaan is er vervolgens in geslaagd om de volgende dag naar Utrecht te komen. Een gelukkig weerzien na bijna 4 maanden.'S avonds zijn we met zijn allen gezellig uit eten geweest, nadat we 's middags hadden gewinkeld.
De volgende dag in alle vroegte met Adriaan een taxi genomen naar het vliegveld van Rotterdam. Er was nog steeds een negatief reis advies van de NS, er gingen enkele stoptreinen maar niet op tijd en volgens schema.
Terug thuis was het 12 graden en de sneeuw die was gevallen op vrijdag was binnen een ochtend weg gedooid. Slecht weer, veel regen zelfs tot op 1500 tot 2000 meter.
De sneeuwcondities in de Vercors zijn niet best. Nu maar hopen dat het kouder gaat worden en dat er een flinke laag sneeuw valt in de bergen. Jetske komt aanstaande zondag naar ons toe om te skiën. Jurren zijn vriend komt dinsdag.
Maar nu eerst Kerst vieren. Gerhard maakt samen met Jurren een gans, gevuld met appel en cranberries. Noor heeft een " bûche "een typisch Frans Kerst dessert gemaakt. Toch fijn dat iedereen zijn steentje bij draagt.