Noor haar "angelfoodcake"

Noor haar passie, taart eten en zelf maken. Jammie!

Kerstmarkt Sassenage

Mijn eerste resultaten van mijn " art en poterie " clubje.

Vandaag heb ik een paar uur op de plaatselijke kerstmarkt gestaan om keramiek te verkopen. Goed om mensen van de club wat beter te leren kennen.
De kerstmarkt was naast de artisanale zaken, weer een waar eet en drink festijn. Van oesters, vin chaud met veel kaneel en worsten in witte wijn, en nog veel meer.
Muziek van de plaatselijke fanfare en koper-emsemble en koor van de muziekschool. Gezellig hoor.

Henriëtte en Jan Hendrik Beks, broer en zus meer dan 40 jaar geleden.

Meer dan 40 jaar geleden, broer en zus op de schoolfoto.
Nadat mijn moeder in een oude portemonnaie deze foto's ontdekte, mailde mijn vader de gescande foto's vandaag. Even terug in de tijd, het foto moment samen met mijn broer herinner ik me nog heel goed.

Desmond Tutu en Zimbabwe.

Wat een ellende in Zimbabwe, nog eens een cholera epidemie erbij. Er moet iets gebeuren met Mugabe. Ik zal nu niet voor journalist gaan spelen, schijnt een bekend verschijnsel te zijn bij webloggers!

Ziek Zimbabwe

bron NRC.

Net als de grens nu wel bereikt lijkt, weet president Mugabe van Zimbabwe toch nog een overtreffende trap te vinden. Terwijl de regering wegens een cholera-epidemie de noodtoestand afkondigt, dreigt Mugabe met nieuwe verkiezingen. Als de regering van zijn Zanu-PF en de oppositionele MDC niet naar behoren gaat functioneren – anders gezegd, als de strijd om het politieapparaat en de geheime dienst doorgaat – komen er verkiezingen. „Wees paraat”, was het parool van Mugabe tijdens een bijeenkomst met leden van de Zanu-PF, die Zimbabwe nu al 28 jaar onafgebroken regeert.
Kan het cynischer? Verkiezingen in een land waar intussen al 600 mensen zijn bezweken aan cholera, een besmettelijke ziekte die niet uit de lucht komt vallen maar alles te maken heeft met maatschappelijk verval. Dat dodental zal dan ook oplopen, nu zelfs de minister van Volksgezondheid erkent dat de ziekenhuizen simpelweg niet meer functioneren, doordat artsen en verpleegkundigen deserteren en er snel helemaal geen schoon water meer beschikbaar zal zijn. Verkiezingen in een land waar de inflatieteller nu op 231 miljoen procent staat en een brood binnenkort evenveel kost als de hele maandwedde van een korporaal in het leger.

Nee, een stembusgang lijkt, tegen het licht van deze feiten en cijfers, alleen nog betekenis te kunnen hebben als surrealistisch experiment. Niet voor niets opperde de Zuid-Afrikaanse aartsbisschop Tutu (Nobelprijs voor de Vrede in 1984) gisteren in het actualiteitenprogramma Nova dat alleen militair ingrijpen van buitenaf de catastrofe nog kan voorkomen. Mugabe heeft twee keuzes, zei Tutu: óf hij treedt nu af om te redden wat er te redden valt, óf hij moet zich verantwoorden voor het Internationale Strafhof in Den Haag.
Maar Mugabe trekt een ander plan. De president van Zimbabwe lijkt daarmee het risico van een ander soort slotfase in te calculeren: een gewelddadige ‘endgame’, gewelddadiger dan zijn machtsgreep op het in alle opzichten zieke land tot nu toe is geweest. Veel wijst er intussen namelijk op dat zo’n eindstadium niet alleen zal leiden tot verder oplopende repressie van de oppositie en de bevolking maar vooral ook tot geweld binnen de staatsorganen, die elkaar ook het licht in de ogen niet meer gunnen.
De Zimbabweanen keren zich de laatste tijd steeds openlijker tegen Mugabe. Het gaat daarbij niet zozeer om abstracte politieke demonstraties als wel om concreet hongeroproer. De politie slaat deze betogingen zoveel mogelijk neer.

Tot zover blijft alles bij het jammerlijke oude. Ware het niet dat de bevolking daarbij sinds kort wordt gesteund door de lagere officieren uit het leger die zich, al plunderend, middelen van bestaan toe-eigenen. Voor het eerst zijn politieagenten en soldaten, gewapenderhand, zo slaags geraakt.
Als Mugabe deze lont niet uit het kruitvat weet te halen, is elk scenario denkbaar. In dat geval heeft het verschil tussen de woorden anarchie en burgeroorlog louter nog semantische betekenis. Het idee van Tutu is wellicht de laatste kans om die catastrofe in Zimbabwe en Afrika te verijdelen.

Wat een stuk die Heiko !

Heiko heeft echt last gehad van ons onrustige afgelopen jaar. Meer dan 20.000 km in 5 verschillende vliegtuigen opgesloten gezeten. Het feit dat hij nog zo jong was zal ook wel meespelen. Een zeer gevoelige, bange, blafferige hond. Voor de meest idiote zaken bang. Net als kinderen heeft ook Heiko rust en regelmaat nodig, veel liefde en aandacht. Het gaat stapje voor stapje steeds beter. Spikkel heeft nergens last van lijkt het, stoïcijns als ze is.. Beide zijn zeer aanhankelijk. Heiko gehoorzaamt als de beste. Als ik "hier" roep komt hij aanstormen en staat voor mijn neus. Spikkel luistert alleen als het haar uitkomt. Ze is op dieet vanwege haar zwaarlijvigheid. Ik loop en fiets me verloren om haar veel te laten bewegen. Ze is bezeten van eten, ook buiten. Ze eet buiten de meest bizarre zaken.
Ik ben heel blij met mijn hondjes, ik beweeg, kom buiten en maakt contact met mede hondeneigenaren. De honden houden onvoorwaardelijk van mij, zijn altijd blij als ik thuis kom, ook na afwezigheid van 5 minuten. Heerlijk toch!

Cyril Lignac , de Jamie Oliver van Frankrijk.

In Frankrijk is de Engelse culiwonderboy Jamie Oliver nog lang niet zo populair als in Nederland. Frankrijk heeft zijn eigen variant , Cyril Lignac heet hij. Hij is een bekend tv-kok en heeft inmiddels ook een complete serie kookboeken op zijn naam staan. Heeft hij een eigen kooktijdschrift " Vie pratique Gourmand". Hij is o.a. opgeleid in het restaurant van Alain Passard en Alain Ducasse . Heeft nu zijn eigen restaurant Le Quinzième in Parijs, die moest hetzelfde worden als Jamie Olivers, met kansarme jongeren.

Zijn kookboek "cuisine attitude" bevat leuke recepten en zijn niet al te moeilijk. De speciale uitgave met 70 feestrecepten black & white "cuisine by Cyril Lignac hors-serie nr 2"ziet er geweldig uit qua vormgeving.

www.cyrillignac.com
http://www.restaurantlequinzieme.com/

Noor.....

Als 12 jarige 2 x verhuizen binnen 1 jaar, in 6 verschillende huizen gewoond, afscheid nemen eerst in Nederland van haar vriendinnen en vertrouwde school, vriendinnen maken in Zuid-Afrika en wennen daar, weer afscheid nemen en verhuizen naar Frankrijk en weer opnieuw beginnen, alleen in grade 8 van de kleine Amerikaanse school, intensieve lessen Frans, heftig voor een puberende meid al deze veranderingen.
Eerst Engels leren spreken en nu weer Frans. Ze is veel bezig met taal, vergelijkt de 3 talen maar ook de verschillende soorten Engels door de verschillende nationaliteiten op school, van Brits, Iers, Schots en Amerikaans. De uitspraak van Fransen die Engels spreken , de Amerikanen en Mexicanen die Frans spreken met hun accenten kan Noor feilloos nadoen.
Het mooie van haar leeftijd is dat zij nog een vreemde taal kan leren zonder accent. Iets waar wij als volwassenen niet aan ontkomen.