Winter.

Een tweede winterse periode nu met sneeuwklokjes. De hondjes zijn zo energiek in de sneeuw. Heel laag water en veel hongerige vogels. Broze brokken sneeuw. Het helmgras heeft een mantel. Een ordinaire vieze plas water is nu magisch !

Weer een jaartje ouder.

Heel erg verwend met prachtige zelfgemaakte verjaardagskaart en cadeautjes van Anja, mijn art soulmate ontvangen. (foto boven en onder)

Verder heel veel bloemen, een Aalto vaas en een hele aaibare tas van mijn echtgenoot en kinderen cadeau gekregen. Heerlijk uit eten geweest en erg genoten van mijn lievelingsgerechten gebakken eendenlever, Zeeuwse oesters en Zeeuwse kreeft

Van Pollien een prachtige gedichtenbundel gekregen.

Escargots, slakken ?

Slechts wat uitgewoonde huisjes van slakken. Op afstand lijken het net champignons, kijk door je bijna gesloten ogen door je wimpers.

Met wat parels opgevuld, een krans voor mijn meer dan gourmandische zoon die binnenkort 26 jaar had moeten worden.

Keep calm and color your life.

Source: garimpandofrida.blogspot.fr via Henriette on Pinterest

Mijn Pinterest is een echte verslaving geworden....maar ik creëer zelf gelukkig ook nog wel het één en ander. Op Pinterest "pin" je foto's !

Source: allsorts.typepad.com via Henriette on Pinterest

Monoprint a la Aalto en een collage " espace de reflexion " Nu 18 canvasjes van 20x20cm gemaakt en nog steeds plek op de muur.

Voor meer kleur in huis heb ik altijd bloemen in huis.

Mijn lievelings papegaai tulpen, zo subtiel met rafelige randjes in een prachtige kleur.

Mijn realiteit.

What's new.

Twee canvassen van 40x40 cm, acryl & collage van monoprintafdrukken.

Twee canvasjes 20x20 cm, collages.

Mijn muur raakt al aardig vol.

Elk huis heeft zijn eigen kruis.

In de bergen, Het is er, het tot tranen toe bijna bewogene, even als je ogen een spoor volgen, langs een helling dalen en dalen en uitkomen in een gehucht, verlaten. Die roerloosheid. Al zo ver weg dat je niet meer weet of de stenen tegen de bergen nog schapen zijn, een langzaam omhoog rollende lawine of al stenen, dat je niet weet wat blijft. Als je ziet wat er overblijft, je volgt een vogel, hoe hij zweeft, even dwarrelt, valt, klapwiekt, weer wind vindt en stijgt, stijgt, zelfs het punt in de lucht niet waardoor hij verdween. De gedachte aan het volmaakt open einde, dat iets ophoudt nog voor dat het eindigt, verdwijnt voor het weg is, ligt voor het ligt, die is er. Rutger Kopland.