Schelpen als inspiratiebron.

Mosselen met mooie paarsige tinten.

Schelpen al of niet beschadigd, er blijft genoeg te zien, kijk naar de structuren.

 

In een verscheidenheid van kleuren en structuur.

Parelmoer glanzend of met pokken.

Mooi als compositie.

Buienradar.

Dankzij de buienradar weet ik meestal de regenbuien te ontwijken, tussen de buien door schijnt zelfs zo af en toe de zon en zijn de luchten prachtig.  De grijze dagen zijn zo saai en deprimerend, de zon doet wonderen !

De zon schijnt en de duinen lichten groen op door het mos. Het jachtgebied van mijn honden op fazanten.

Ik was even op Walcheren met zijn typische paalhoofden op het strand, mooi plekje voor vogels.

Bruisend is de zee op de Walcherse stranden, deze kent veel meer golfslag en branding vergeleken met de stranden op Voorne.

De paalhoofden breken de golven.

Even gewandeld bij kasteel Westhove en veel herinneringen komen weer boven.

Natuurlijk even bij Adriaan langs in Domburg met bloemen vanwege Allerheiligen.

Daarna een gezellige lunch met een goede vriendin bij de Vriendschap in Middelburg.

Terwijl mijn echtgenoot weer op zakenreis was, nu in Noorwegen, steeds noordelijker en kouder. Van het ene vliegtuig naar het andere. Daarna verder met pondjes om de fjorden over te steken. Prachtig, mooi land met goede, nuchtere mensen en zeer nette aluminium smelters.

Noors is niet zo heel erg moeilijk.

De winter in Noorwegen is al echt begonnen.

What's new.

Experiment monoprint met vissen.

Collage.

Mixed media

Mixed media met vierkantjes.

Even lucht, zee en ruimte om me heen met mijn maatjes.

Even uitwaaien.

Ik ben niet alleen, zie hondenpoten sporen in het zand.

Na zware buien vanochtend is het nu opgeklaard, wel koud met 7 graden, heerlijk verfrissend.

Altijd wel wat te ontdekken, lijkt een kroontjes pen met prachtige schaduw partij. Heiko op de achtergrond is lekker bezig ! 

Mooi zo' n grote turquoise kwal.

Patronen, structuur en ritme.

Een ooit in de fik gestoken paalhoofd.

Ik ben er zelf altijd bij.

Reflexie en weerspiegeling.

Ondertussen jaagt Heiko, honderden vogels worden verstoord.

Spikkel doet het wat rustiger aan maar geniet ook. Op de onderstaande foto heeft ze een muis o.i.d. geroken.

Heiko was nog niet uitgejaagd en verdween in het riet. Wij samen maar wachten en roepen, hoorden eenden geluiden en een Heiko met zijn jachtgeluid. Hij lijkt geluiden van vogels na te bootsen.

Na 15 minuten kwam hij weer te voorschijn, timide, schuldbewust ( hij heeft niet geluisterd naar mij) en uitgeput plus zere poot ! Weer een prachtig avontuur voor ons vandaag.

Even tijdelijk terug in mijn oudelijk huis en omgeving.

Met Lotje als steun en toeverlaat voor mijn ouders, wat een vreselijk lief aanhankelijk hondje !

De afgelopen weken heb ik doorgebracht bij mijn ouders in Groningen. Mijn moeder moest geopereerd worden en ik zou voor mijn vader en hun hondje Lotje zorgen. In eerste instantie was de operatie goed gelukt maar helaas kwamen er meerdere complicaties met gevolg o.a. een bloedtransfusie en een veel langer verblijf in het ziekenhuis. Een tweede operatie was nodig nadat ze anderhalve dag thuis was, er trad midden in de nacht een bloeding op, met ambulance weer terug naar het ziekenhuis en weer een opname van 5 dagen. Verder was de uitslag god zij dank positief, geen metastasen en door totale amputatie zijn chemo, bestraling en door de aard van tumor zijn hormonen niet nodig. Ik zou 1 weekje bij ze vertoeven maar het werden er bijna 3. Dit terwijl ik thuis ook nog een gezin heb met hondjes en mijn echtgenoot moest naar IJsland en Noorwegen. Mijn lieve oudste dochter heeft thuis bij mij de boel draaiende gehouden en natuurlijk mijn ega toen hij thuis was.
Ik ben pas vertrokken naar huis toen alles goed liep bij mijn ouders met de nodige particuliere thuiszorg en thuishulp met verpleegsters voor de wondbehandeling.  Verder liep er een hoop mis, eerst werd de minder validen parkeer vergunning gestolen, moest aangifte doen bij de politie om weer een nieuwe aan te vragen. De douche werkte niet goed, een monteur moest eraan te pas komen. Het hondje had een gescheurde nagel en moest naar de dierenarts. Mijn vader stootte zijn scheenbeen en haalde zijn been open en moest de huisarts inschakelen. Voor mijn vader moest er meer hulp komen ook omdat ik 3 x per dag mijn moeder moest opzoeken in het ziekenhuis. Er werden alarmknoppen kettingen besteld voor mijn ouders in geval van calamiteiten. Nu ga ik weer verder op zoek naar een veilig en goed onderkomen voor mijn ouders, met alle kwaliteit en luxe met hun hondje erbij, helaas kunnen ze niet meer zelfstandig wonen maar wat wil je nog samen en beiden op leeftijd, 84 en 85 jaar.
Het liefst heb ik ze bij mij in de buurt, 3 uur heen en terug rijden is te lastig, mijn eigen gezin heeft mij ook nodig, ik heb mijn rouw, verdriet om Adriaan.
 Mijn verblijf bij mijn ouders was hectisch vanwege de omstandigheden maar ook goed om langere tijd bij mijn ouders te zijn en ze te helpen. Daarnaast is het ongeluk van mijn schoonmoeder, nu in een revalidatie kliniek heel langzaam herstellende, heftig, heel langzaam komt de motoriek terug, ze zal nooit meer fysiek in staat zijn om zo te zijn als 4 maanden geleden voor haar val.
Verder kwam ik vele bekende dingen tegen uit mijn jeugd, de zandbak was nog steeds dezelfde in het park, de klimboom stond er nog, net als de vermolmde boom. Zag straten en huizen waar klasgenootjes ooit woonden. Het Groningse dialect klonk vertrouwd en bekend. De mensen zien er echt anders hier anders uit, meer zoals ik zelf met lichte ogen en blonde haren.  Ik was even terug naar mijn roots maar met een omgekeerde rol, zorgen voor mijn ouders, dat doe ik met alle liefde !

Het bos waar ik als kind speelde met grote uitdagende klimbomen.

Champignons in het Coendersbos.

Deze vermolmde boom herinner ik me nog goed, 40 jaar geleden was hij ook al dood!

Het is herfst, zoveel bladeren zijn gevallen, stapels liggen er in de lommerrijke lanen met gigantische oude grote bomen in een bekende buurt die zo vertrouwt aanvoelt.

 Vanaf mijn 10 de jaar was ik bijna elke dag een balletje aan het slaan op de tennisbaan, ik woonde zo' n beetje op de tennisclub de Groningse lawn tennis bond op 50 meter afstand van mij ouderlijk huis. Het pagode achtige huisje en de loggia uit 1919 bestaan nog steeds.

Tussendoor nog wel heel eventjes oog voor detail, verder is er niks creatiefs uit mijn handen gekomen.